Fulvia, de dochter van M.Fulvius Bambalio
en Sempronia Tuditani filiae, speelde een
opmerkelijke en bewuste politiek
gemotiveerde rol in de gebeurtenissen die
zich in Rome afspeelden, in het bijzonder
tijdens het consulaat (44 v. Chr.) van haar
echtgenoot Marcus Antonius en de strijd
van diens broer Lucius Antonius tegen
C. Octavianus in de oorlog om Perusia.
(41-40 v. Chr.).
Fulvia, door Octavianus’ leugenachtige en smerige propaganda
omschreven als zijnde dominant, jaloers, ongeduldig en oorlogszuchtig, schijnt één van
die geestkrachtige zeer invoedrijke machtige Romeinse matrones te zijn geweest
zoals Servilia, de moeder van M.Brutus
en Caesar’s minnares
(R. Syme’s rehabilitatie: “Octavianus overdreef de rol van Fulvia
toentertijd en later, en plaatste haar persoon en daden in een kwaad
daglicht; en er was later niemand om, uit piëteit of zelfs uit perversiteit,
de herinnering aan haar weer goed te maken.”)
Deze formidabele Romeinse dames eisten politieke invloed op voor zichzelf.
Echter hoe een formidabele dame dan ook, Fulvia’s vermogen om
in politieke affaires te handelen was – door de door mannen
gedomineerde maatschappij - beperkt tot het beïnvloeden van de
mannen om haar heen, meer in het bijzonder haar echtgenoten.
Alle drie hadden actieve politieke carrières, schijnen goede vrienden
te zijn geweest, en alle drie steunden zij Julius Caesar.
Fulvia huwde driemaal, de eerste keer in ca. 62-60 met P.Clodius
Pulcher, volkstribuun in 58 v. Chr. van wie zij twee kinderen kreeg:
1.P.Clodius P.f.Ap.n.Ap.pron.Pulcher, quaestor, praetor, augur, en
2.Clodia, die in 42 met C.Octavianus huwde. Hun huwelijk schijnt
nooit te zijn geconsumeerd en eindigde met een scheiding in 41.
Clodius werd tijdens een schermutseling met aanhangers van zijn
politieke tegenstander Milo nabij Bovillae gedood in januari 52 v. Chr.
Haar tweede echtgenoot, die zij op zijn minst in eind 52 huwde,
was C.Scribonius Curio, volkstribuun in 50 v.Chr. In een poging om
Afrika te veroveren voor Julius Caesar werd hij tijdens een slag met
de troepen van koning Juba in de vallei van Bagradas nabij
Carthago in 49 v.Chr. gedood. en werd zij opnieuw weduwe.
Hun zoon C.Scribonius Curio werd in opdracht van Octavianus
geëxecuteerd na de zeeslag bij Actium in 31 v. Chr.
Huwelijk nummer drie was in 46 v. Chr. met Marcus Antonius,
III vir.r.p.c. Uit dit huwelijk werd Antyllus onder een slecht
gesternte geboren en Iullus Antonius.
Antyllus, geboren in februari/maart 44 v.Chr. werd in opdracht van Octavianus
in 30 v. Chr. gewurgd te Alexandrië.
Iullus, geboren in 42, huwde Marcella de oudere, dochter van C.Claudius
Marcellus, consul in 50 v. Chr. en van Octavia de jongere, jongere zuster
van Octavianus, de toekomstige Augustus.
Iullus werd beschuldigd van overspel met Julia, de dochter van
Augustus, en geëxecuteerd in 2 na Chr. De werkelijke reden
was waarschijnlijker wegens een samenzwering tegen de
heerschappij van Augustus.
(R.Syme in ‘A study in nomenclature’ Historia,vol. 7,1958,p.172-188)
‘De keuze van de naam ‘IuIIus’ welk in oude tijden behoorden tot de
Iulii, laat zien hoe Marcus Antonius zijn ‘pietas’ toonde ten opzichte
van zijn dode vriend en leider, Caesar de dictator.’
Fulvia stierf in de 2e helft van 40 v. Chr. te Cisyon in Macedonië,
waarheen zij gevlucht was na de val van Perusia in de lente van 40.
Nergens in de antieke bronnen wordt een hint gegeven over haar
leeftijd op welk moment dan ook. Echter, in tegenstelling tot de
echtgenoot vinden er geen variaties plaats in de huwbare leeftijd
van de bruid tijdens de republiek, veertien of vijftien moet worden
aangenomen als zijnde normaal in de hogere klassen. Waar er
gelegenheden voorkomen van twaalf of dertien jaar, moet alles boven de
zestien als uitzonderlijk worden beschouwd.
Haar eerste huwelijk was in ca.62-60 wat haar geboorte jaar ca.75 v. Chr.
zou doen zijn, aldus zou zij ongeveer 35 jaar zijn geweest toen zij stierf.
Zij schijnt de laatste te zijn geweest van de Fulvii en de Sempronii
Tuditani, beiden families van zeer oude plebejische adel die,
als zo veel andere vooraanstaande families, uitgestorven waren
tegen het einde van de republiek.