Tribunus militum: (Krijgstribuun) stafofficier bij de infanterie.
In de republiek waren er twee soorten militaire tribunen,
zij die gekozen waren in de vergadering der tribus
en zij die waren benoemd door de bevelhebber.
Onder het principaat waren dit jongemannen die een senatoriale
of een equestrische carrière ambieerden,
en zij werden overeenkomstig verdeeld in tribuni laticlavi
(met een brede streep op het tuniek) en tribuni augusticlavi (met een smalle streep).
Elke klasse van tribuni diende gedurende een jaar in een legioen,
maar, daar waar de laticlavi na vervulling van hun jaar militaire dienst
onmiddelijk konden doorgaan naar de politieke senatoriale

cursus honorum, dienden de aspiranten voor een equestrische cursus

- tenminste sinds Claudius -
twee aanvullende functies als officier bij de hulptroepen te vervullen.
De normale volgorde van deze krijgsdienst was praefectus cohortis
(i.e. commandant van een hulp cohort van een infanterie eenheid),
tribunus militum (augusticlavius), en praefectus alae
(i.e. commandant van een hulp ala of van een cavallerie eenheid).
(The Roman legions, by H.M.D.Parker, 1985 (1ste ed. 1928)

Terug naar tekst

Quaestoren.
Jaarlijks werden 20 quaestoren gekozen door de Comitia tributa;
zij traden in functie op 5 December.
Zij waren belast met financiële en administratieve zaken
en werden toegevoegd aan provinciale bestuurders.

2 quaestores urbani fungeerden als beheerders van het Aerarium (schatkist) en het archief, onder toezicht van senaat, consuls, en censoren. (e.e.a. tot 28 v.Chr.)
Onder Augustus werden de twee meest vooraanstaande

– vrijwel altijd patriciërs –
als quaestor Augusti toegevoegd aan de Princeps.

10 van de 20 quaestores gingen mee naar de provincies met de proconsuls
van de senaats provincies: 2 consulaire en 8 praetoriaanse.
Onder Julius Caesar werd in 45 v.Chr.het aantal quaestoren verhoogd tot 40. Terug naar tekst

Aediles
Jaarlijks werden 2 aediles curulis en 2 aediles plebis gekozen door de Comitia tributa.
Zij waren belast met handhaving van de orde in de stad,
toezicht op handel en verkeer, organisatie
en bekostiging van de openbare feestelijkheden, brandweer en bouwinspectie.
Het aedielschap gaf toegang tot de senaat.
Men werd e.v.t. aedilis 6 jaar na het quaestorschap.
Hun aantal werd onder Julius Caesar,
i.v.m. diens schepping van de aediles Ceriales, verhoogd tot 6 aediles.  Terug naar tekst

Praetoren.
Jaarlijks werden 8 praetoren gekozen door de comitia centuriata.
Hier onder de praetor urbanus, voor de rechtspraak tussen Romeinse burgers,
en de praetor peregrinus voor de processen waarbij een vreemdeling was betrokken.

Praetoren konden eventueel i.p.v. een consul met een militair commando

worden belast.

Na afloop van hun ambtsjaar konden zij als pro praetor het

bestuur uitoefenen over een provincie.
Onder Julius Caesar werd hun aantal van 8 geleidelijk verhoogd naar 16 in 44 v.Chr.

Augustus verlaagde hun aantal tot 12.
Onder zijn opvolgers werden het er 18. Terug naar tekst

Consuls.
Jaarlijks werden 2 consuls gekozen door de Comitia Centuriata.
Tezamen vormden zij de twee hoogste ambtenaren in de Romeinse republiek.
Zij hadden tot taak het bijeenroepen van de senaat en de volksvergadering,
waarvan zij de besluiten uitvoerden.
In oorlog waren zij belast met het opperbevel.
Als proconsul waren zij belast met het bestuur van een (consulaire) provincie. Terug naar tekst

R.Syme in J.R.S.XXXVI.1946 p.149-158 (Roman Papers vol.1.p.181f.)
Review H.Siber’s “Das Führerambt des Augustus.” 1940.:

“In the last age of the Free State the normal governor is a promagistrate.
But a magistrate may depart to his province long before the twelve months
of his office in Rome have elapsed.…
What matters is the difference between imperium domi and imperium militiae.
Lucullus takes up his provincia while still Consul and continues it
as proconsul, with an identical imperium.”  Terug naar tekst

Imperator.
Tijdens de Republiek werd de titel van imperator verleend tezamen met het Imperium.
Iedere generaal die het Imperium ontving had het recht op de naam van imperator.
De titel werd achter de naam geplaatst daar het slechts tot uitdrukking

bracht dat de bezitter het imperium bezat.
De term Imperium werd toegepast om de soevereiniteit van de Romeinse

staat tot uitdrukking te brengen. (Cicero (Pro Font. 1); en (Cic. Or. Part. 30:

"in Imperii atque in nominis populi Romani dignitate.")
Het was gebruik dat na een overwinning de soldaten hun zegevierende

generaal begroetten als imperator,

maar deze begroeting gaf noch bevestigde de titel.
Tijdens de republiek waren er gelijktijdig meerdere imperatoren.  Terug naar tekst

L.Licinius Lucullus scheidde van Clodia wegens overspel en incest
van Clodia met haar jongste broer, de trib.pl. P.Clodius.
Clodia Licini had mogelijk een zoon van Lucullus,

n.l. een hypothetische Lucius.
Dit i.v.m. het feit dat Lucullus uit zijn tweede huwelijk met Servilia een

enig kind krijgt, een zoon Marcus genaamd.
Dus heel wel mogelijk had hij bij Clodia al een eerst geborene zoon
en deze naar zichzelf Lucius genoemd.
Tevens had hij bij Clodia een dochter Licinia,
deze Licinia huwde mogelijk met L.Caecilius Metellus, trib.pl.49 v.Chr.
(diens schoonmoeder heette in 49 n.l. Clodia!).
Zowel de hypothetische Lucius, alswel Licinia moeten zijn verwekt
tussen kort ná 76 en vóór eind 74 toen vertrok Lucullus n.l. naar Asia.
(Ene L.Pepe in GIF XIII.102-105 (1960) beweerde echter
dat de schoonmoeder van 49 niet Clodia Licini was, maar Clodia Metelli)
(T.P.Wiseman in ‘Cinna the Poet’ (1974)

Terug naar tekst

Het strafrecht in de Romeinse republiek bezat geen opsporingsdienst

(politie) noch een openbare aanklager (officier van justitie)
De romeinen waren voor opsporing van misdrijven variërend van

grafschennis tot misdrijven tegen de staat dan ook afhankelijk

van acties van individuele personen.
Deze zaken werden berecht door speciaal daartoe ingestelde

gerechtshoven, de quaestiones perpetuae.
Eén hiervan was onder voorzitterschap van een praetor legis praemio.
(Praemio: beloning voor een succesvolle vervolging onder één van de

wetten de praemia.)
De Praemia legis, bestond uit een volledige schadeloosstelling

(behalve de boete) van eenieder die,

zelf te zijn veroordeeld voor ‘corruptie’, de veroordeling verzekerde
van een ander voor eenzelfde delict.  Terug naar tekst