Op beschuldiging van immorele verhouding of overspel met
Julia Livilla 5 werd Seneca van 41 tot begin 49 verbannen naar Corsica.
Op aandringen van Agrippina minor,

zuster van Julia Livilla en vierde echtgenote van Claudius,
werd hij in 49 door Claudius teruggeroepen en aangesteld als leraar en leidsman
van Agrippina’s zoon Nero sinds 49/50.
Seneca was schrijver van o.a. filosofische werken, tragedies, epigrammen
en een satire "Apocolocyntosis" ['de Verpompoening']
waarin hij op weinig stoïcijnse wijze afrekent met de overleden Claudius.
In de nasleep van de Piso samenzwering pleegde hij zelfmoord op bevel van Nero. 6

Lucius Seneca schreef o.a. epigrammen betreffende Cato’s heldendood:

       397R.

Invictum victis in partibus, omnia Caesar vincere qui potuit, te,

                      Cato, non potuit.
(Caesar won van alles en allen, maar niet van jou: Cato. je

                      partij verloor, jij won).
     
Seneca over de dood van Pompeius Magnus.

       413R.

     Litore diverso Libyae clarissima longe
   Nomina vix ullo condita sunt tumulo,
Magnus et hoc Magno maior Cato. Quam procul a te
    Aspicis heu cineres, Roma, iacere tuos !

(Zeer beroemde namen liggen nu verspreid
     begraven in Africa, nog nét in een graf:
de Grote, en, groter dan de grote, Cato. Ach!
    Rome, wat ligt hun as toch ver van jou!)

414R/414a.
Marmoreo Licinus tumulo iacet, at Cato nullo,
     Pompeius parvo. Credimus esse deos ?
Saxa premunt Licinum, levat altum fama Catonem.

        Pompeium tituli: credimus esse deos.

(Licinus heeft een graf van marmer, Cato geen,
Pompeius een klein. En goden zouden bestaan?

Steen drukt op Licinus, Cato stijgt door faam,
   Pompeius door triomfen! Goden bestaan!)

Versje op zijn broers Novatus en Milo en neefje Marcus:

441R.

Sic mihi sit frater maiorque minorque superstes
  Et de me doleant nil nisi morte mea ;
Sic illos vincam,sic vincar rursus amando,
  Mutuus inter nos sic bene certet amor ;
Sic dulci Marcus qui nunc sermone fritinnit,
   Facundo patruos provocet ore duos.

(Hopelijk zullen mijn broers langer leven dan ik
en niets aan mij betreuren dan mijn dood.
Hopelijk win ik van hen in liefde - en zij van mij!
  en blijft die liefdeswedstrijd over en weer.
Hopelijk zal Marcus, nu nog lieve babbelaar,
   ooit twee ooms in het spreken overtreffen!)

‘Grafdicht van Seneca’

667R.

       Cura, labor, meritum, sumpti pro munere honores,
           Ite, alias posthac sollicitate animas.
        Me procul a vobis deus evocat. Ilicet actis
           Rebus terrenis, hospita terra, vale.
        Corpus, avara, tamen sollemnibus accipe saxis :
           Namque animam caelo reddimus, ossa tibi.

        (Zorgen, werk, prestige, eer als dank voor werk :
            weg met jullie, val de rest maar lastig!
        De godheid roept me bij jullie vandaan, en zo zeg ik
            al het aardse, en moeder aarde, vaarwel!
        Mijn lichaam, hebber, mag je houden, met steen en al:
            de hemel geef ik mijn ziel terug, jou mijn botten.)

 ■ Formule van grafteksten: ‘sit tibi terra levis’ = ‘de aarde zij licht voor jou’.

( Epigrammen van Seneca, door Vincent Hunink in Hermeneus, 3 juli 1995 p.132-138.)
    
Broers van Seneca

1. Marcus Annaeus Novatus, de oudste van de broers.
    Hij werd door adoptie: Lucius Junius Gallio Annaeanus.
    Legatus Augusti pro praetore Achaea van Mei 51 tot Mei 52.

    Consulsuff. 55. Vader van Novatilla.

2. Marcus Annaeus Mela, de jongste van de broers.
    Geboren in Baetica.
    Overleden in 66.

    Huwde met Acilia,
    dochter van Acilius Lucanus, redenaar en senator uit Cordoba.

    Hieruit:
    M.Lucanus Annaeus, episch dichter.
    Geb. 3-11-39 te Corduba.
    Overl. 30-4-65 door zelfmoord in opdracht van Nero.
    Hij was gehuwd met Argentaria Polla.