Senatus
consultum ultimum ; (het laatste bevel van de Senaat)
De senaat gaf de consuls bevel
“er op toe te zien dat de Staat geen schade zou ondervinden”
(res publica ne quid detrimenti caperet).
Werd in noodgevallen door de senaat uitgevaardigd
en gaf de consul of magistraat de garantie van de steun van de
senaat
voor elke maatregel die deze noodzakelijk achtte
voor het herstel van de normale toestand.
Het maakte aanspraak in staat te zijn tot het opschorten
van een aantal constitutionele controles,
cq. beperkingen van de macht van een magistraat.
(Res Gestae I, 6; Macrobius ‘Saturnalia’; Caesar bell. Civ.I.5)
De rechtsgeldigheid werd door sommige populares in twijfel
getrokken.
Het decreet, strict gesproken, was niet meer dan een aansporing
aan
de magistraten om te doen wat toch al hun plicht was om te doen,
d.i. het beschermen van de openbare veiligheid en orde;
het verleende geen, noch kon het enige bijkomende wettige macht
verlenen, noch verleende het specifiek vrijstelling van de wetten.
Het gaf alleen maar uitdrukking aan de instemming en steun van de
senaat
voor iedere actie die de magistraat zou nemen.
Met dit “laatste bevel van de senaat” legde Augustus
de verantwoordelijkheid voor zijn handelen bij de senaat
en gaf de schijn van wettigheid aan de verbanning van Postumus
wiens enige ‘schuld’ waarschijnlijk alleen maar bestond
uit een overmaat aan jeugdige overmoed, bravoure en onnadenkendheid.
Terug naar tekst |
